بگذار بگریم

چه باک است ؟

تو دگر بر من آشفته نمانی

تو دگر حدیث عشق نخوانی

بگذار و بگذر ز من ای شب نشین

بگذار من  و بر قلب دگری نشین

چه باک است ؟

من که درین بادیه راندم

ره ام پر پیچ و خم

دلم صاف و ساده

حالا که دگر دل نماند و راه بر سر راهم چه باک است ؟

بگذار و بگذر

برایت می نویسم یادگاری 

                               تا نرود عشق ام زه یادت تا جان در بدن داری

                  ـــــــــــــــــــــــــــــــ آن هنگام که قلم سخن می گوید ــــــــــــــــــــــــــــــ

سالها بود که تو   را   می کردم        همه   شب  تا  به  سحر  گاه  دعا

تا تورا به خانه ی امن   ام   برم         پر  می کردم  آن  را  ز  گل  عقاقیا

تو نبودی که به  من   می دادی         درس   زندگی  و   عشق    و وفا

من  نهادم  تورا  در    یک   نگاه         در   درون   عقل  و  انتهای  دل ها

همه   کردند   چرا   من    نکنم        وصف   زیبای    گل      روی  تورا

تا  ته  دسته   فرو  خواهم  کرد         خنجر   خود  به  دو  چشم   ناروا 

تو   اگر  خم  نشوی   تو   نرود        قد   رعنای   تو   در    عرش کبریا  

هوس در چشمانت موج  میزند         تا  رسد دستت به ضريح  پاك انبيها

همه  تورا    خواهند   گذاشت        در جوار اهل  بيت  و  انبيا  و  صُلحا

                      ـــــــــــــــــــــــــــــــ پا ورقــــــــــــــــــــــــــــــــــی ــــــــــــــــــــــــــــ

اولین شعری که پا ورقی داره ! از همه ی دوستان می خواهم نظرشونُ در آرشیو نظرات در مورد این شعر بگن .

یه مدت بود قلم نمی زدم . . .

اما مهم این که باز برگشتم .

و یه چیزه دیگه : از کسای که نظر می دن واقعاً ممنونم . اینطوری هم ضعف شعرم و می فهم ام هم باعث ساعی شدن و تلاش بیشتر برای بهتر شدن ام می شه

این شعر ۴ بیت اش ماله بنده ی حقیر نیست

بدرود تا غزل بعد

کسی باید در این دریا بماند

ناخدا

کسی باید براند

کسی باید بخواند

همه باید بدانند

که امشب  سحر ندارد

در این دشت جدای جز اشک نبارد

الا ای ناخدایان

بادبان ها را بکشید

به روی ارشه اید

که فردا غم هجر من مرحم ندارد

نا خدایان بانگ سر بدهید

این کشتی شکسته ی من کلک ندارد

در هیمن ارشه ی هجر

             در کنار دریای خونین دل

                          نغمه سر می دهم و تو را می خوانم

نا خدای کشتی پهلو شکسته ی من !!!!!

اه سهراب

قایقی ساختم

انداختمش به آب

همه جا گشتم

آن شهر یار کجایست

به خدا قسم که رفتم

نه به آبی دل نگریستم نه به آب

و فقط راندم و راندم

شهر را دیدم سهراب

آنجا غربتیست خاموش

آنجا پول و ثروت روشنیست

آنجا خرد بی معنیست

آنجا وارث آب آتش است

ره ترکستان به پیشو ما به سویت

حیف باشد حیف

در همین وقت سحر بر کنار نیلوفر

به گواه آن شه هفت آسمان

پشت دریا ها غربتیست

پشت دریا ها ساحلیست بی فروغ

نروید ای شاعران

نروید ای دوستان

پشت دریا ها غربتیست

         غربتیست با ساحلی بس بی فروغ....

خوشا انان که غافل از فال خویش اند

خوشا خوبان خوشا خوب زیستن

خوشا عاشق شدن عهد بستن

خوشا عارف شدن زاهد شدن

خوشا شب روز خم بر محراب شدن

خوشا خوش بودن و خوش زیستن

از اوناي كه از وبم بازديد كردن ممنون

(مخصوصا اوناي كه نظر دادند)

کاش می شد آن را پاک نمود و از سر نوشت

دگر از معشوقه خبر نيست

    دگر از عشق بحث نيست

به كجا رفت آن همه شوق

   چرا وز آن سيه چشم حرف نيست

الناس همه در پي خويش اند

   وزان عارف و شاعر خبري نيست

دگر بردند ز ياد مي و ميخانه

   از عطر گل ياس جفاي نيست

هركرا ديدم در پي افسانه بود

   چرا كس به فكر واقعيات نيست

به دنبال ساقي ميخانه گشتم

   بگفتند رد پايي هم وز آن نيست

بهر سرمستي كمي مي تلبيدم

   بگفتند ندايم ، در آن سودي نيست

همه شد ثروت و علم

   دگر از عشق خبر نيست

ممل آمد سوي ميدان

   حيف كه در اين كارزار مردي نيست

بر سر درس رياضي باز استاد

      قلم راست كرد و بگفتا بنويسيد

            او حديث علم مي سرود و من پي شعر

   او ز مشتق مي مي سرود و من ز معشوق

او ز ضرب و جمع و تفريق من ز يار ياور اميد

               حيف كه آخر كار

       پسر بقال سر كوچه بشد آقا رئيس

بازهم بر روي تخت ارميده ام

  باز هم دفتري باز شد بسويم

     بازهم قلمي راست شد

           اي محمد بنويس

      باز گوي آن راز نهان را

بگذار تا همه بدانند آن حديث شاعران را

   قلم سخن مي گويد اي دوستان

دفتر سپيد سياهي مي خواهد دوستان

  اي رضوان

    دلمان هواي گناه دارد

      مي خواهد بچشد طعم حوس را

  دل سخن مي گويد جانا

     دل سپيد لكه مي خواهد اي دوستان

        بيايد دل ها را تيره كنيم

بيايد به دنبال حوس ها

  در اين دنيا خوشي كن

    در آن دنيا محمد كند شفا اتت را

مگر نگويند محل عبور است

     عابر را چه به معابر

   بخوريد و بياشامد

 جاي اصراف انفاق كنيد

به دنبال خدا باشيد

      ليك حوس را فراموش نكنيد

 زندگي عبادت الله نيست

   زندگي بازي با كلمات نيست

      زندگي جمع خوبي هاست

   زندگي سراسر همه مستيست

هر چرا كه به تو داد خوشي

   در پي آن باش كه عامليست براي سرخوشي

     همه خوبان به دنبال يار اند

 همه عارفان در پي معبود

       ما شاعران نيز حوس بازانيم

    ما نيز با شعر گوييم سخن

ما نيز با شعر داريم نزا

  اما اي دوستان

    اي شاعران

  نبريد از ياد خدارا

     بكنيد هر چه كه دل خواست

  ليك داريد در نظر فقط خدا را

دل ها را تيره كنيد

مگر  ندانيد كه سياهي رنگ خاص است

    دل ها را سياه كنيد

مگر ندانيد شور و شادي در عيش و نوش است

  آن دم كه شديد پير چو پيران مغان دست بر آريد به دعا

    بخواهيد كه خدا كند شما را به سرات خود هويدا

آن دم كه دل دگر بار گشت سپيد دگر از مستي پستي كنيد مدارا

  بخوانيد الشهد الله

   بروید به لقاات الله

       همان دل را پاك كرده و باز دهيد امانت خدا را

بيايد اي دوستان

دست آريد به دعا

گويند كه ديروز

دختر همسايه گشت حاجت روا

دانيد كه او پير دختري بود

كرد دعا و بشد تاز عروس

بيايد شايد ماهم به نوايي رسيم

شايد آن شه هفت آسمان

كند روا دعاي ما را

بيايد بخوانيم ز او

بخوانيم كه شايد

شند دعاي ما را

شايد كند رها اين روح

وزين زندان تاريك

دست آريد به دعا

گويند كه ديروز

دختر همسايه گشت حاجت روا

بخوان لا لا

  بخوان لالا

    مادرم چرا دگر دستانت نيست

 چرا گرماي بوستانت نيست

   چرا گشته ام محزون

     خدايا چرا ياوري با ما نيست

 كرده ام طلب ز يارب

   نكند حاجت روا من

     خواستم مادر ديروز

        ندهد ماه شب هاي من

    مادرم باز هم لالا بخوان

مادرم از او بگو

   از آن خانم چادر به سر

 مادرم برايم باز گو باز هم قصه هاي حسن كچل

   چرا ديگر نگيري اين حقير را در بر

     مگر دوست نداري دگر آن ناز پسر

       بيگر در آغوش اي مادرم

   من همانم

    همان زيبا پسر

      نمي دانم چه كرده سن با من

چرا ندهد شير ز پستان آن مادر

   چرا نتوانم بخستم لحظه اي در بر آن

 كجايست آن آغوش

   كجايست آن لا لا

      مي خواهم خدايا

خدايا هواي بچگي دارم

  خدايا شير مادر خواهم من

    بوسه ي ناب مي خواهم يارب

بيا مادر

       بيا مادر

           منم آن ناز پسر

دگر به ديداراميدي نست                      

   دگر گرفتن دستانت  آروزي  بيش  نيست 

نمي خواهم بگويم باختم                    

    كه  در شور و شادي   در   باخت    نيست 

بيا بر گرد اي مونس من                 

   كه    در   دل    جاي     دگري      نيست

اي مونس جان از من چه خواهي                     

   مگر اين ديوانه  ،   مجنون  ديروز   نيست

بيا ليلي شو و ما را بمستان                    

   مگر  زندگي  بر   پايه ي   مستي      نيست

   بيا يك دم كنارم بنشين                   

كه  در  فراق جز   بي حاصلي  هيچ  نيست

   ممل دارد اين يه خواهش را ز تو                 

بيا   ليلي   بمان  و   بدان   عيب   نيست

پري مي خواهم همچو سيمرغ

    دلي مي خواهم همچو روخسار

 سفيد ،‌ صاف ، ساده

      مي خواهم پركشم يارب به وصلت

  پري مي خواهم يارب

    پري از جنس ايمان

      دل مي خواهم اي جانان

 اميدي ده به روز ديدار

   شكوهي بخش اين كار و اين كار زار

  به ميدان آمدم اي جانا

    نخواي پر دهي تا پر كشم من

      نخواهي دل دهي تا سوق دهم من

 راه را به من نماياندي

   به من گفتي پريدن كار توست

     به من گفتي خزيدن مال اوست

  ندانم چگونه پر كشم يارب

    ندانم جز خزيدن چه بايد كرد

 پري مي خواهم همچو سيمرغ

   دلي مي خواهم همچو رخسار

  خداوندا حاجتي دارم

   خداوندا بازهم به پاي تو در افتم

     خداوندا پري مي خواهم همچو سيمرغ

 دلي مي خواهم همچو روخسار

        سفيد ،‌ صاف ، ساده

نمي دانم چرا شعرم شوري ندارد

نمي دانم   چرا    كسي    ورا   نخواند

به هر كه كردم عرضه اين شعر

نمي دانم    چرا   سطري    هم   نخواند

همه گويند دست از قلم برگير

نمي دانم  چرا خون    قلم    را   نخواند

اي خود ستايان بيايد

كمي     هم        از      شاعر      بخوانيد

اگر گوي ندارد اين شعر هيچ آب و هيچ رنگ

اگر      مي توانيد          مانند        آريد

تا بخوانند كس و كسان ديگر

تا    بگويند     كه     كدام     است    مهتر

ممل اين جمله نگويد شاعر و فرزانه است

ليك گويد كمي ديوانه و در پي ميخانه است

شب صاف

    تن آرام

     يار خندان ،‌ زمان رام

برهنه در كنار ساقر ساقي پرست

اهل مي باده به دست

بد گناهي كردم بهر لذت

در ظلمت آن شب تاريك آشكار نمودم به يار

دادم هرچه ز تن خواست و او

شيرين كرد لبان را ز لعل زبانم

بنشت در آغوش

خواستگه من ز او گشته محصور

ندانم كه چه بگفتم به يار

ندانم كه چگونه بخواستم مي

كه رنجيد ز لهن دلدار

بدو گفتم چه قم است ترا

بهر مستي  باده اي افزون كنم ؟!؟!

دست در دستم نهاد و بگفتا

اهل دل بودي و راز دل نخواندي

مرا بيش از يك شب نخوادندي

اهل مي بودي و پياله بشكستي

من ترا ز جاودني خواهم اي مرد

نه ز بهر شبي صاف

نه ز بهر مستي

   بلكه بهر هستي خواهمت مرد

         خواهمت بهر هستي

    مرا با خود همراه كن

 مرا با خود همراه كن اي جانان فدايت

 مرا با خود همراه كن اي همه عالم سرايت

مرا جاودان كن زان راز آشكارت

سخن كم كرد و        

 بعد سر نهاد بر بازوانم

               به آرامي بخوست تا شود جاودانم

خدايا

    خدايا مرا از خود بر گير

  مرا از تن جدا ساز

     من اينك در نهانم

      من اينك به وصال تو در انتظارم

    مگر نخواهي بنده  صالح ز من

ور نگفتي تو بخواه تا من بر ارم

    ور نگفتي قدمي برداري شتابان سوي تو آيم

   ور نگفتي به دنبالت شوم تا تورا پرانم

در اين دنيا كه ما چيزي نديديم

    وز آن جد شريف شرمگينيم

                وز آن سيب بهشتي خشمگينيم

كه انگونه نموده حال ما را

   كه هرزه نموده اوقات مارا

        همه تلخي شد نصيب مان

يارب كجايست آن عدل و انصاف

  الهي بنماي بر ما آن نعمات

 خداوندا چه خواهي از بنده ات

بگشاي در  اين قفس بهر پريندن

مي خواهم بر آيم

مي خواهم ز وصل تو در آيم

از آن شادم كه در عمر

لحظه اي بي تو نماندم

همه جا ببودي در يادم

نشود قافل ممل ز وصل تو

نكرد سر درگمي در راه تو

بيامد به سوي مبعود خويش

     بزد   در   دريغا نگشادند

             نگشادند  در   را  به  سويم

بگفتند برو تا دل بيايد

            برو تا دل بيايد

اينك با دل آمدم پس بال ده تا پر كشم من

خدايا

خدايا مرا از خود بر گير

اشك چشمي ز هجران ريختم كه مپرس

دل  ازسوز   ز  سينه  برون  ريختم كه  مپرس

همه ديدند راز  د ل  ليك كس نخواند راز

همه  اين  بر   دوري   يار   دانستم  كه   مپرس

اندر   دل   من   جز  تجلي  وي  نبود

كز روخ ماه گونش چه بوسه ها جستم كه مپرس

چه داني كه چه كردم در اين   باد يه  من

رز   گلي    چيدم  در آن  صحرا  كه   مپرس

كسي    چون     ماه     و    مهتاب

دلبري          برگزيدم          كه       مپرس

ندانم   كه    چه    كردم    كه    يار

گفته    به    سلامت    و    دگر    هيچ   مپرس

الا اي ممل كه امروز كني فرياد ز  د يروز

در پي وصال دگري باش و از محبوب هيچ مپرس

بس كه مرداب دلم آرام است

          نكنند گذر ز اينجا دگر مرغان طلايي

ياد خوش باد آن زيبا روي

     ياد نيك باد آن شيرين لب

         كه لعل تنش كرده  مدهوش را مست

سنگ ها                            

اه سنگ ها

كرده اند ز ساقيان ياد

زده اند ز عارفان فال

     كه چه شد گشته اند معروق در آب

        نخوردند تكان در آن مرداب متروك

           نمي دانم رهگذران را چيست

  نمي دانم چه خواهند اينان

  چرا زنند سنگ به اين مرداب متروك

     كه چه شد كنند نظر بدين سان

         آري همه از روي هوس بود

آري همه كار آن لعل لب بود

همه از بهر هوس دهند تكان آب

همه شب

همه وقت

      آه . آري همه صبح

همه صبح نسيم آرام كشد دست و زند بوسه به ني زار مرداب تروك

حيف باشد كه دگرنشود مست  بدين سان

         دگر لعل لب و ظلف يار نكند هيچ كار

  بس كه مرداب دلم رام است

    همه ز بهر هوسي سنگ زدند

        ندانند كه اين سنگ و سنگ ها چها كرد

كرد تكاني و بشد مدفون در آب

              انباشته شد و همه اينه ي دق گشت در آب

                  نزنيد سنگ اي رهگذران

   نزنيد سنگ اي رهگذران

      ندانيد كه چه درديست

         ندانيد كه اين كهنه كلوخ

شده آينه ي دق در آب مرداب دل من

                        بس كه مرداب دلم آرام است

                   نكند گذر ز اينجا دگر مرغان طلايي